Tak się złożyło, iż nie dalej jak kilka dni temu wpadł mi w oko egzemplarz czasopisma “FOTO”. Prasy fotograficznej, ani innej “specjalistycznej” z założenia nie kupuję ani nie czytam, ale w związku z brakiem innego zajęcia zerknąłem co jest w środku z zamiarem przeczytania od deski do deski. Jak pisałem, innego zajęcia nie miałem, a wolnego czasu bardzo dużo. Pozwolę sobie popełnić więc kilka słów na temat tego periodyku.

Pierwszą myślą po przewertowaniu gazety było: “cholera, jaki jest właściwie target tego czegoś?” Pismo niby aspiruje na pismo dla zaawansowanych amatorów, profesjonalistów i artystów. Tylko co w takim piśmie robi tandetny i lecący po ogólnikach artykuł opisujący znaczenie ogniskowej w fotografii z którego nawet amator nie wyniesie nic ciekawego? Trzy strony tekstu, kilka zdjęć i ogólniki typu: długa ogniskowa skraca perspektywę i zmniejsza głębię ostrości (co oczywiście nie do końca jest prawdą, ale trudno). Absolutnie nie pasuje do aspiracji tego czasopisma.

To jednak nie koniec “atrakcji”. Kilka stron newsów, kilka artykułów które pominąłem i przechodzimy do meritum. Otóż magazyn FOTO lubi tak z pół swojej objętości poświęcić na “ciekawe” zdjęcia. Fakt, kilka zdjęć było interesujących i nawet zawiesiłem na nich oko póki nie otworzyłem strony ze zdjęciami człowieka (podobno liczącego się fotografa, ale nie pamiętam) z sesji w Maroku. Pojechał tam, bo chciał coś tam uchwycić. Idea szczytna. A co z wykonaniem? Proszę sobie wyobrazić, że robimy zdjęcia w jakimś ciekawym (z polskiego punktu widzenia) miejscu, następnie otwieramy program graficzny, ładujemy zdjęcie i rozmywamy je ile “fabryka dała”. W efekcie otrzymujemy rozmyte plamy na rozmytych plamach. I tak 12 razy. Przykładowe zdjęcie mojego autorstwa w tej konwencji poniżej:

Ja przepraszam, ale to ma być fotografia z ciekawego miejsca? 12 rozmytych plam? Bez przesady…

OK, kończę wylewanie żalu na periodyk FOTO. Jestem bardzo zadowolony, że nie wydałem na niego pieniędzy, gdyż byłaby to totalna strata. Tak samo, nikomu nie polecam lektury. Panowie, poprawcie się, proszę!!

     QUAD to elektroniczny długopis, który zachowuje wszystko, co użytkownik pisze, niezależnie od użytej powierzchni. Wynalazek studenta akademii Samsung Art & Design Institute, został zaprezentowany jako jeden z 32 projektów studentów opuszczających uczelnię.

    W końcówce długopisu umieszczony jest elektroniczny czujnik. Poruszając długopisem QUAD w powietrzu, możemy zapisywać każdy jego ruch na niewielkim chipie pamięci, umieszczonym w obudowie urządzenia. Twórca wynalazku, Nam Jeong-gyun, przyznaje, że jest to tylko koncept, lecz ma nadzieje zainteresować nim którąś z korporacji produkujących elektronikę. Podobne technologie powszechnie stosuje Nintendo, w akcesoriach przeznaczonych dla konsoli Wii.

    „Gdy użytkownikowi wpadnie do głowy jakaś nagła idea, a nie ma jej na czym zapisać, będzie mógł skorzystać z QUAD-a, który pozwala notować na dowolnej powierzchni i zachowywać tekst w wersji elektronicznej”, mówił podczas pokazu twórca długopisu. Inny z wynalazków zaprezentowanych przez studentów SADI, to m. in. aparat cyfrowy mogący służyć również jako cyfrowa ramka do zdjęć.

W laboratoriach Fuji Heavy Industries powstał system ADA (Active Driving Assist) nowej generacji. Zastosowano w nim technologię umożliwiającą rozpoznawanie przeszkód również w czasie deszczu oraz w nocy. System jak na razie wciąż jest w fazie rozwoju. Do produkcji ma wejść w 2008 roku. W projekcie zastosowano specjalnie zaprojektowaną kamerę stereowizyjną (posiadającą dwa obiektywy), jak również obwód przetwarzania obrazu, co pozwala na wcześniejsze dostrzeżenie przechodniów, rowerów, pojazdów itp. W razie zagrożenia kolizją, zostaje uruchomiony automatyczny system bezpieczeństwa, który steruje hamulcami. Wynalazek Fuji jako pierwsze urządzenie tego typu nie korzysta z radaru, lecz wyłącznie z kamery stereowizyjnej.

Za pomocą specjalnej technologii wykrywania konturu oraz wzoru potencjalnej przeszkody, możliwe jest stwierdzenie, czy dany obiekt jest przechodniem, czy nie.

„Technicznie jest możliwe pełne wyeliminowanie kolizji z wykorzystaniem automatycznych hamulców”, mówi jeden z inżynierów Fuji Heavy Industries. „Obawiamy się jednak, że kierowcy mogą zanadto polegać na systemie, gdyby działał wyjątkowo sprawnie.”

Co więcej, nowa technologia ADA działa również w trakcie ruszania, gdy kierowca wrzuci niewłaściwy bieg i skieruje pojazd w ścianę lub inną przeszkodę.

Firma Sony ogłosiła wprowadzenie na rynek najnowszego aparatu Cyber-shot DSC-T2. Najnowszy gadżet dostępny w jaskrawych kolorach, wyposażony jest w wiele zaawansowanych funkcji, w tym technologię wykrywającą uśmiech fotografowanej osoby.

DSC-T2 posiada matrycę o rozdzielczości 8Mpix oraz wysokiej jakości obiektyw marki Carl Zeiss Vario-Tessar, z 3-krotnym zoomem. Obsługę ułatwi dotykowy panel LCD o przekątnej 2,7’’. Mechaniczny stabilizator obrazu, Sony Super Steady Shot, pozwala zminimalizować nieostrość fotografii przy niskich prędkościach migawki.

Ciekawą właściwością aparatu jest wbudowana pamięć o pojemności 4GB. T2 wykorzystuje najnowsze technologie Sony – wykrywanie twarzy, połączone z autofocusem, balansem bieli i lampą błyskową oraz tzw. „Smile Shutter”, czyli migawka uruchamiana automatycznie w momencie, gdy fotografowana osoba uśmiechnie się.

Cyber-shot DSC-T2 będzie dostępny od grudnia 2007 w cenie 350$. Zapowiedziane kolory urządzenia to niebieski, zielony, różowy, biały i czarny.

Postanowiłem coś zrobić z tym nieszczęsnym kontrastem, czyli jego brakiem. Powłok na soczewkach sam nie zrobię, więc padło na osłonę przeciwsłoneczną. Cyrkiel, czarny blok techniczny i gotowe:

W efekcie jest jakby trochę lepiej. Zobaczymy jak jakieś słońce wyjdzie…

Wczoraj dotarły ostatnie elementy DuoLenso (poprzednie wpisy tu tu i tu): soczewki makro na gwint 52mm i przejściówka M42->Nikon F. Niestety, po skręceniu układu okazało się, że nie mogę wykorzystać mieszka makro. Jego konstrukcja powodowała ostrzenie poza nieskończoność. W związku z tym, poszperałem trochę w filtrach na gwint 52mm i metodą prób i błędów dopasowałem serię pierścieni aby DuoLenso był na stałe zablokowany na nieskończoność. No dobra, trochę poza nieskończoność, ale na f/8 nieskończoność jest w głębi ostrości

Wracając do tematu, trochę zdjęć z montażu poniżej.

O, tutaj widać wszystkie elementy: dwie soczewki +8D, przejściówka M42->Nikon F, gwint z rozwalonej gumowej osłony przeciwsłonecznej i pierścień odwrotnego mocowania 52mm

Czytaj więcej »

SonyEricsson, znany głównie z popularnych telefonów komórkowych, posiada w swej ofercie również zegarki Bluetooth kompatybilne z telefonami. Najnowszy z produktów o symbolu MBW-150, z pewnością wyróżnia się ciekawym wzornictwem.

Oczywiście używanie zegarka ma sens tylko w połączeniu z telefonem SonyEricsson. Wyświetlacz urządzenia pokazuje informacje dotyczące odgrywanego utworu, daje również możliwość regulacji głośności oraz zmiany piosenki. Inne z funkcji to powiadomienie o nadchodzących rozmowach i SMS-ach, także za pomocą alarmu wibracyjnego.

Zegarek MBW-150 jest kompatybilny z wieloma modelami telefonów SonyEricsson. Cena gadżetu to 200$.

Firma SanDisk zapowiedziała wprowadzenie bardzo użytecznego urządzenia. Sansa TakeTV umożliwi przeniesienie plików wideo z komputera na ekran telewizora. Urządzenie będzie kompatybilne niemal ze wszystkimi istniejącymi zestawami telewizyjnymi.

Korzystanie z Sansa TakeTV jest niemal tak proste, jak użycie zwykłego pendrive’a – podłączony do komputera zostanie rozpoznany jako dysk wymienny, co umożliwi skopiowanie plików wideo. Następnie wystarczy włożyć TakeTV do adaptera, który za pomocą zwykłego złącza A/V lub S-Video, podłącza się do telewizora, uzyskując w ten sposób dostęp do plików na srebrnym ekranie. Obsługę ułatwi załączony pilot.

Nowe urządzenie SanDisk powinno współpracować z dowolnymi modelami telewizorów wyposażonymi w złącze A/V lub S-Video. Sansa TakeTV stanowi solidny, użyteczny oraz innowacyjny gadżet o atrakcyjnym designie.

Sansa TakeTV odtwarza takie formaty wideo jak DivX, XVID oraz MPEG-4. Może zostać podłączony do dowolnego komputera PC za pomocą kabla USB. Odtwarzacz jest przystosowany do pracy z Windows Vista, XP, Linuxem, jak również z najnowszym Mac OS X. Urządzenie będzie posiadało dwie wersje – 4GB (ok. 5 godz. wideo) oraz 8GB (ok. 10 godz. wideo).

Przewidywane ceny Sansa TakeTV to odpowiednio 100 oraz 150 dolarów.

Steve Jobs, dyrektor generalny Apple, zapowiedział, że zewnętrzne firmy uzyskają możliwość tworzenia aplikacji dla iPhone’a. Oznacza to zmianę restrykcyjnej polityki, która wzbudzała głośny sprzeciw programistów i konsumentów, prowadząc nawet do procesów sądowych.

Specjalny zestaw dla programistów, służący do tworzenia aplikacji dla iPhone, Apple wprowadzi dopiero w lutym. Jak twierdzi Steve Jobs, inżynierowie firmy pracują nad tym, aby nie narazić iPhone’a na pojawienie się szkodliwych programów.

„Wynagrodzeniem za kilka dodatkowych miesięcy czekania, będą znakomite zewnętrzne aplikacje dla iPhone. Jako najbardziej zaawansowany telefon świata, nasz produkt byłby z pewnością narażony na działalność hackerów”, dodaje szef Apple.

Decyzja jednak nie oznacza otwarcia produktu dla wszystkich sieci komórkowych. W USA Apple współpracuje wyłącznie z siecią AT&T i skutecznie blokuje dostęp do popularnego gadżetu innym firmom. Jednak programiści chcący dotychczas tworzyć aplikacje dla telefonu nie mieli takiej możliwości. Podobne restrykcje uważane były za niepotrzebne blokowanie rozwoju technologii. Powstające aplikacje będą wymagały cyfrowej autoryzacji, która pozwoli zindentyfikować twórcę programu. Choć telefon Apple nie będzie w pełni dostępny dla programistów, jest to zapewne krok we właściwą stronę.

W nawiązaniu do dwóch poprzednich wpisów o projekcie DuoLenso (ten i ten): wczoraj i dziś rano dokonałem pierwszych zakupów brakujących elementów oraz zdecydowałem się małą zmianę sposobu wykonania. Ale po kolei:

• zamówiłem przejściówkę M42 -> Bagnet F bez soczewki. W końcu buduję obiektyw od zera, a nie podłączam szkło M42 do Nikona
• zamówiłem dwie soczewki makro +8D w oprawce na gwint 52mm

Główne zmiany w projekcie będą dotyczyły sposobu oprawienia soczewek i przysłony. Zamiast wykorzystywać grupy papier do oprawy soczewek, wykorzystam oprawki jakie przyjdą razem z soczewkami. W jednej z soczewek wymontuję szkło z oprawki i odwrócę o “tyłem na przód”, po skręceniu soczewek powstanie właśnie obiektyw typu peryskop. Przysłonę osadzę w oprawce od starej osłony przeciwsłonecznej (guma sparciała i osłona jest do wyrzucenia). Do rozwiązania w tym momencie pozostanie jedynie kwestia zamocowania układu soczewek do mieszka makro.

Docelowo chciałbym wyposażyć mieszek, a właściwie przejściówkę M42 -> Bagnet F w procesor (jak to zrobił Pepe z Jupiterem 37A) aby umożliwić D80 pomiar światła.