Typ postem chciałbym zapoczątkować krótki przewodnik po klasycznych typach obiektywów fotograficznych. Klasycznych, czyli stało ogniskowych obiektywach, których konstrukcja jest znana od o ho ho i więcej lat. Na pierwszy rzut coś, co już było: obiektyw typu peryskop.

Obiektyw typu peryskop to jeden z najprostszych typów obiektywów fotograficznych. Prostsze są już tylko obiektywy z pojedynczą soczewką skupiającą i obiektywy otworkowe. Wracając do tematu. Obiektyw typu peryskop składa się z dwóch identycznych soczewek umieszczonych do siebie “plecami” pomiędzy którymi znajduje się przysłona. Taka konfiguracja pozwala na eliminację dystorsji w myśl zasady: co jedna soczewka zepsuje, druga sprawi. Mała liczba elementów pozwala na łatwe zapanowanie nad kontrastem: mała liczba powierzchni styku szkło-powietrze. Niestety, konstrukcja peryskopu nie jest doskonała, znaczna utrata ostrości na brzegach kadru i wiele innych wad powodują, że peryskop obecnie praktycznie nie jest w ogóle wykorzystywany.

Jest to jeden z obiektywów które można skonstruować samodzielnie, co udowodniłem przy okazji DuoLenso.

Co jest najważniejszą częścią aparatu fotograficznego? Oczywiście obiektyw. Niektórzy pewnie powiedzą, że coś innego, ale ja będę trzymał się mojej wersji. Wracając do tematu. O obiektyw, jak o każde inne urządzenie trzeba dbać. Z tym chyba wszyscy się zgodzą. Nikt chyba nie chce aby soczewki były brudne lub porysowane. W końcu, od jakości i stanu szkła zależy jakość naszych zdjęć. Kolejne pytanie: jak chronić obiektyw? Zapewne kilka osób krzyknie: założyć filtr UV. A ja na to odpowiem: bzdura. Filtr UV nie służy do ochrony obiektywu. On służy do odcięcia promieniowania UV i tylko do tego. Do ochrony obiektywu służy coś zupełnie innego. Co? Wszystko w swoim czasie.

Historia używania filtrów UV jako “ochrony obiektywu” jest dość długa i w swoich początkach była jak najbardziej uzasadniona. Dawno, dawno temu soczewki były wykonane z dość miękkiego szkła i łatwo było o ich zarysowanie przy czyszczeniu. To samo było z pierwszymi powłokami anty refleksyjnymi. Wystarczyło potrzeć zbyt energicznie i powłoka schodziła z przedniej soczewki. W tych czasach filtr UV na obiektywie była jak najbardziej trafionym pomysłem. Czytaj więcej »

Jakie są wady lamp błyskowych dołączanych do cyfrowych kompaktów? Po pierwsze są słabe… normą jest Liczba Przewodnia 12, a może nawet mniej. Z taką mocą można zrobić zdjęcie najwyżej z kilku (3-4) metrów, dalej sama czerń. W dodatku są położone tak blisko osi obiektywu, że efekt “czerwonych oczu” jest nie do uniknięcia. I jednemu i drugiemu można w pewnym stopniu zaradzić przez używanie zewnętrznej lampy błyskowej. Lecz, jak już pisałem, większość popularnych cyfrówek nie ma możliwości połączenia zewnętrznej lampy.

Ale od czego pomysłowość i kojarzenie faktów? Jak robimy zdjęcie z lampą, to lampa błyska… Na ten błysk można użyć to wyzwolenia drugiej lampy lub nawet kilku. Rzeczą jakiej potrzebujemy jest tak zwana “fotocela”, czyli urządzenie które po wykryciu silnego błysku światła wyzwoli podłączoną do niej lampę błyskową. Takie urządzenia są bardzo często wykorzystywane w studiach fotograficznych i są sprzężone z lampami studyjnymi. Można je kupić za kilkadziesiąt (zwykle powyżej 100) złotych i podłączyć do naszej lampy. Występują w różnych odmianach i o różnym poziomie możliwości, mogą wyzwalać podłączoną lampę na pierwszy lub drugi błysk, mieć możliwość zamocowania na statywie itp. Wszystkie są jednak relatywnie drogie i mało który amator ich używa. Na szczęście, za kilka złotych możemy sami wyposażyć naszą starą lampę błyskową w fotocelę i stosować razem z cyfrowym kompaktem. Przedstawię sposób wykonania prostej fotoceli reagującej na pojedyncze błyski na podstawie lampy Elwa XELA 18LA1, lecz można ją założyć do praktycznie każdej starej lampy.

Czytaj więcej »

Światło

Odpowiednie światło to bez wątpienia najważniejszy warunek udanej fotografii. W końcu fotografia to inaczej malowanie światłem. Światło w fotografii można opisać przy pomocy kilku parametrów:

• Natężenie, czyli ilość światła jaka występuje na fotografowanej scenie. Chodzi tutaj zarówno
  o ilość światła padającego na scenę pochodzącą z jakiegoś źródła, jak i ilość światła trafiającą do obiektywu aparatu.

• Temperatura barwowa światła. Może to będzie dla niektórych zaskoczeniem, ale biel nie zawsze jest biała i zależy o parametru nazywanego temperaturą barwową. Różne źródła światła, dla ludzkiego oka widziane jako światło białe, mogą tak naprawdę mieć
  inne kolory. Od popadającego z czerwień aż do niebieskiego. Temperaturę światła mierzy się w stopniach Kelvina i przykładowo, światło słoneczne ma około 5600K, a światło żarówki 3200K. W celu zapewnienia odpowiedniego balansu kolorów należy stosować filtry zmieniające odcień światła wpadającego do obiektywu, odpowiednie filmy lub w przypadku aparatów cyfrowych tak zwany
  “balans bieli” przekształcający automatycznie wykonane zdjęcie do akceptowalnej postaci.

• Barwa światła, czyli po prostu kolor światła. Nie mylić z temperaturą barwową, gdyż jest to coś innego.

• “Miękkość“. Źródła światła mogą być miękkie lub twarde. Miękkie światło daje delikatne cienie, zaś światło twarde cienie o ostrych krawędziach.
  Ogólnie: im powierzchnia generująca światło jest większa, tym światło jest bardziej miękkie.

Czytaj więcej »